gewooniemand

Verstoorde perceptie

InUncategorized opmei 5, 2009 op3:37 pm

De media zowel die van de ontspanningsindustrie als de zgn ‘andere’ media lijken steeds meer hetzelfde doel na te streven: de kijker bevallen zodat hij blijft kijken. Krijg je voor het scherm een kijker die (hier in het Westen toch) al helemaal gevormd is door de ontspanningsindustrie dan zoekt die kijker uitsluitend naar nieuwe kicks, waar dan ook.

Kicks zijn onvoldoende, prikkelen gewoon de zintuigen, beletten het nadenken.

Waarom wordt dat nadenken in de politiek vaak uitsluitend manipulatief gebruikt?

Waarom worden de ettelijke mogelijkheden van de media om op te voeden telkens ondergesneeuwd in zeeën van banaliteit.

Kwaliteit moet niet verscholen liggen tussen banaliteit, legt men ze naast mekaar lijken ze van dezelfde orde…

De media geven ontzettende mogelijkheden anno 2009.

Punt blijft of we er op de gepaste manier gebruik van maken? Kunnen we nog met open blik, zonder bedoeling dus, naar de realiteit kijken?

Hier (dankzij de media, jawel) even een beeld van een (vergane ) realiteit: Antwerpen, begin 1900.

Al dit kan, anno 2009, zomaar elk ogenblik voor je tot leven komen. Dat dit kan, kan ons ook ten goede beïnvloeden. Het geeft tijdsbesef, besef van de tijdelijkheid en contingentie.

Hier het beeld van een postkaart waar plots ‘leven’ inschiet:

Kunnen wij, mensen van 2009, ons nog wel inbeelden hoe mensen honderd jaar terug dachten? Een foto die van hen werd genomen was een gebeurtenis! Hun middelen, hun media vormden hen toen evenzeer als wij nu door auto’s en de huidige media worden beinvloed.

Kunnen we een wereld zonder computers, zonder tv, zonder bereikbaar buitenland, zonder vijfdagenwerkweek, zonder werkloosheidsuitkering en zonder rmz nog wel inbeelden, aanvoelen?

Technisch hebben we meer mogelijkheden. Maar psychisch? Zijn we psychisch verstandiger geworden? Evolueert deze soort wel psychisch?

Aan dit laatste filmpje is muziek toegevoegd; ook dat is een ‘kick’, het ontneemt je de werkelijkheid van het beeld toen: het klankloze beeld. De muziek belet het echte zien in de tijd, belet het onbelemmerde kijken… maar kan dat wel?

Waakzaamheid blijft geboden bij het kijken anno 2009, maar wat een zee aan mogelijkheden!

Geef een reactie

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log Out / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log Out / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log Out / Bijwerken )

Verbinden met %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.